Zondag 9 mei stond met stip genoteerd in onze agenda. Tri4kids zou in Geel, letterlijk dan, te water gelaten worden. Maar de aanloop was niet altijd even evident, en… we zaten dan ook met een paar forfaits. Zo waren er communicanten, lastige liesblessures, opspelende achillespezen en koudwaterallergie. Gevolg : Tri4kids stond met een gehalveerde ploeg aan de start.
Maar heeft het kwartet Heirbaut, Dejongh, Vanaudenhove, Gerlo genoten ? Nou en of … Het veteranentrio Heirbaut, Vanaudenhove en Gerlo mocht samen met de vrouwen in het kanaal. Zonder meer een voorrecht. Bob Dejongh, jonge wolf, moest een uurtje later starten samen met de Belgische top. Ik denk dat hij liever, net zoals wij had kunnen opwarmen in het gezelschap van coming lady Sofie Goos. Maar goed, we zwommen 1000 in de plaats van 1500 meter. En al was het water maar 13 graden warm (of koud), het viel best mee hoor. Ik heb persoonlijk geen seconde echt kou gehad, wel tintelende handen en voeten, maar de frost bite bleef ver uit de buurt.
Ons trio toonde een zelden gezien solidariteitsgehalte. Net voor de duik nog een knuffel en nog geen twintig minuten later halverwege het pak en samen op een zakdoek uit het water. Mooi, mooi, het gevolg wellicht van de gemillimeterde trainingen van Kathleen Smet.
Daarna de tijd genomen om een beetje af te drogen, armstukken aan te trekken, net als ons koerstruitje en sokken. En in alle eerlijkheid, onze pakjes zijn zo ongeveer de mooiste van het hele triatlonpeleton.
En dan, langzaam maar zeker, zoals het dieselmotoren betaamt, de gas open voor iets meer dan 40 kilometer solo, want stayeren niet toegelaten in Geel.
Dat ging goed, gemiddelde van goed 35km/u op een nogal bochtig parcours, zonder te forceren. We passeerden drie keer voorbij het voetbalstadion van Geel waar de meeste toeschouwers stonden. We kregen warm aan het hart en de rest van de felle aanmoedigingen van onze eigen en andere supporters. Tri4kids is in Geel en eigenlijk in triatlonmiddens al duidelijk een begrip, met dank ook aan speaker Hans Cleemput die veel reclame maakte en ons de kans gaf om het project nog eens voor te stellen.
En nu we toch aan het bedanken zijn, ook dank aan de organisatoren in Geel die ons gratis lieten starten en ruimte maakten voor onze promostand. Met de verkoop van steunkaarten haalden we toch weer 400€ op.
Maar de wedstrijd dus. Net voor de wisselzone kwamen Stefan en ik samen, Rob zat een paar minuten verder. Kort een praatje en dan die wisselzone binnen. En dan maar lopen, 10 kilometer. Het was toch aanpassen. Mijn laatste kwart had ik in Knokke 2007 afgwerkt. Maar het goede gevoel was er eigenlijk meteen. Ik kon nogal wat collega's voorbij lopen, Stefan verwerkte de wissel iets minder goed en kwam pas halverwege echt onder stoom. Rob sukkelde met maag en frisse voeten en liep op reserve, een verstandige keuze. Ik was tevreden met goed 39 minuten over de 10 kilometer. Na 2 uur en 13 minuten kwam ik binnen, even later volgden Stefan en Rob. Van de gezichten viel af te lezen dat niemand echt heel diep was moeten gaan om deze kwart in toch frisse omstandigheden uit te doen. Ook Bob kende, na een moeilijkere zwemstart - hij staat dan ook al heel scherp - geen enkel probleem.
Onze conclusie. Geel is een meevaller geworden, we zijn blij met het opgedane wedstrijdritme, het gevoel, voor, tijdens en na de wedstrijd. We zitten zonder meer op schema voor 3 oktober en Barcelona.
Nu breekt weer een periode van training aan. De schema's van Kathleen zaten zondagavond nog in de bus. Pas over een dikke maand, op 19 juni, duiken we in de Brugse Reien voor het kwartje daar. En zoals het er nu naar uitziet zal onze ploeg au grand complet zijn. Tot dan.
