Triatlon Brugge

Al dagen had Frank Deboosere het voorspeld, zaterdag 19 juni zou de slechtste dag van de maand juni worden. En of hij gelijk had, niet eens 15 graden, regelmatig een vieze plensbui en wind, ik kan me niet herinneren dat ik ooit aan een wedstrijd deelnam waar de wind strakker blies dan in Brugge.

Maar, de sfeer was goed, prima zelfs in ons Tri4kids ploegje. Toegegeven, we waren niet helemaal compleet. Bart Schols bereidt zich in alle stilte in Australië voor op wat komen gaat, Tom Van Hooste liet weten dat de kilometers voor de marathon in Barcelona perfect verteerd worden, Kris Meertens heeft dus helaas moeten afhaken omdat zijn linkerheup niet mee wil. We blijven wel op - een Kris in alle mogelijke rollen – rekenen de komende maanden. Vorige zaterdag was hij onze eerste supporter, samen met coach Kathleen uiteraard. Sabine startte in wave 2, Stefan, Chris, Bob en ik in wave 4.

Ik vond het moeilijk zwemmen in de Brugse reien. Je zag eigenlijk geen hand voor ogen en de twee passages onder brugjes waren een . beetje eng toch. Ondanks de perfecte organisatie met 12 verschillende startgolven of waves was het dus toch behoorlijk knokken om vooruit te geraken tussen al die wriemelende armen en benen. Ik was me wel bewust van de massa toeschouwers langs de kant. Zij schreeuwden ons vooruit.

Maar goed, Sabine, die een kwartiertje voor ons gestart was, was al uit de wisselzone toen Stefan, Bob, Rob en ik op een zakdoek van mekaar verwijderd onze wetsuit uit trokken. Chris zat even verderop. En toen begon het pas echt, de strijd tegen de wind. In normale omstandigheden is het prettig fietsen, genieten zelfs langs de vaart richting Oostende. Nu was het afzien, puffen en blazen, want dus koude, strakke wind en regelmatig windstoten. Ik durfde bij momenten niet meer gaan liggen op de handlebars bovenop mijn stuur, dat wil al wat zeggen. Bob fietste enorm sterk, ook Stefan vloog, maar hij had in de ogen van een al te ijverig jurylid even in het wiel van een concurrent gezeten. Stefan kennende wil ik dit absoluut niet geloven. Feit is, Stefan stond in de penalty box toen ik uit de wisselzone kwam. De afsluitende 10 kilometer lopen was uitgetekend in de binnenstad met stukje op de stadswallen in het groen en op onverhard, passage langs de stadschouwburg en op de Burg en aankomst op de markt, onder het belfort. Schitterend natuurlijk met die massa volk. Bob kreeg als eerste van onze groep zijn medaille, Stefan, Rob en ikzelf zaten weer heel dicht bij mekaar. Ik mocht zowaar op het podium, want totaal onverwacht tweede in de categorie 50 plus. Chris genoot de hele tijd, voor, tijdens en na de wedstrijd. Hij is DE diesel onder ons, de kwart is te kort, hij zal pas echt onder stoom komen in Antwerpen en Barcelona, zeker weten. En Sabine deed het ondanks haar drukke kalender, schitterend. Het zwemmen ging prima, het fietsen op haar nieuwe Merckx was zwaar wegens iets te weinig fietskilometers, het lopen was een fluitje van een cent, of toch ongeveer...

En zo dus iedereen goed en wel aangekomen. Op naar de volgende, over een kleine maand, de halve Ironman in Antwerpen dan.

Bij deze ook hartelijk dank aan onze onverzettelijke supporters van Merlijn en de Eglantier en onze luxe steunkaartenverkopers Patsy Van der Meeren ( ze had er duidelijk ‘goesting’ in ) en Lieven Verstraete. Dankzij hen staat er weer 1.000€ extra op onze rekening.


foto's : Catia Vanderlinden